تشخیص زمین های ملی از اراضی عادی

تشخیص زمین های ملی از اراضی عادی : یکی از مباحث مهمی که مورد توجه موسسات حقوقی، اشخاص حقیقی و بسیاری از ارگان های دولتی واقع شده است. تشخیص زمین های ملی از اراضی عادی می باشد. طی چند سال اخیر و با افزایش میزان ساخت و سازها و همچنین با افزایش پیگیری های صورت گرفته از جانب سازمان های دولتی شاهد صدور حکم تخریب برخی از ساختمان های نیمه کاره یا ساخته شده بوده ایم. و این مسئله با ایجاد چالش هایی برای اشخاص حقیقی و سازمان های دولتی همراه بوده است. به همین علت ما نیز تصمیم گرفته ایم تا در این مقاله به نحوه تشخیص زمین های ملی شده از اراضی عادی بپردازیم.

تفاوت مالکیت زمین های ملی شده و زمین های عادی

زمین های عادی تعریف خاصی ندارند و به زمین هایی گفته می شود که در مالکیت اشخاص قرار دارند و هیچ گونه اعتراضی نیز نسبت به مالکیت آن ها پذیرفته نیست. البته ممکن است میان اشخاص عادی در خصوص مالکیت آن ها چالش هایی ایجاد گردد اما در هر صورت دولت و منابع طبیعی ادعایی در خصوص مالکیت آن ها ندارند.

تشخیص زمین های ملی از اراضی عادی

با توجه به توضیح فوق قطعاً دریافته اید که منظور از زمین های ملی شده، زمین هایی هستند که در مالکیت دولت و سازمان حفاظت از محیط زیست قرار گرفته و هیچ شخصی نمی تواند نسبت به مالکیت آن ها ادعایی را مطرح نماید. تعریف اراضی ملی را در ادامه و به صورت دقیق تر بیان کرده ایم.

تعریف اراضی ملی شده

همه چیز از سال 1341 آغاز شد. در سال 1341 قانونی تحت عنوان قانون ملی شدن جنگل ها و مراتع ایران تصویب شد. که مطابق آن از تاریخ تصویب این قانون، عرصه و اعیانی کلیه جنگل ها و مراتع و بیشه های طبیعی و اراضی جنگلی در کشور، جزء اموال عمومی محسوب می شوند. و متعلق به دولت هستند ولو اینکه قبل از این تاریخ افراد آن را متصرف شده و سند مالکیت گرفته باشند. این قانون در راستای حفظ محیط زیست و تعلق زمین های موات به تمام مردم ایران صورت گرفت.

این اراضی که در قانون فوق بیان شده اند دارای مستثنیاتی هستند که شامل عرصه و محاوط تاسیسات و خانه های روستایی و زمین های زراعی و باغات واقع در محدوده جنگل ها و مراتعی هستند که سابقه ایجاد و تصرف آنها مربوط به قبل از تاریخ تصویب این قانون است. بنابراین به صورت طبیعی حق مالکیت افراد به زمین های احیا شده و دارای سکونت در روستا و آبادی ها را به رسمیت شناخت. قانون سال 1346 پخته تر بود که تحت عنوان قانون حفاظت و بهره برداری از جنگل های مراتع تصویب شد و در آن به تمام جوانب مربوط به این مسئله پرداخته اند.

تشخیص ملی بودن اراضی

حال به یکی از اصلی ترین سوالاتی که در این حوزه مطرح می گردد می پردازیم و آن این است که تشخیص ملی بودن اراضی برعهده چه ارگانی است و چگونه صورت می گیرد؟ تشخیص ملی بودن اراضی تنها به وسیله‌ کمیسیون ماده 56 منابع طبیعی امکان پذیر است که در قانون سال 1346 به آن اشاره شده است. و بعدها اصلاح گردید. طبق قوانین این کمیسیون در صورتی که زمینی در شمار اراضی ملی شناخته شود. آن ملک یا زمین از اختیار فرد خارج شده و جزء املاک دولتی قرار می‌گیرد.

امکان اعتراض به این مسئله نیز وجود دارد که برای این امر باید به به کمیسیون ماده واحده مستقر در اداره منابع طبیعی مراجعه کرد. اگر مشکل رفع نشد می توان اعتراض را در دادگستری محل وقوع اراضی مورد نظر به جریان انداخت. کارشناسان رسمی دادگستری موظف هستند تا با استفاده از نشانه های خاصی که در ادامه بیان شده اند ملی بودن یا ملی نبودن زمین مورد نظر را اثبات نمایند.

مشخصات زمین های عادی در مقایسه با زمین های ملی شده

یک یا دسته ای از ویژگی های ذیل می توانند مالکیت واقعی افراد و اشخاص حقیقی را نسبت به زمین های مورد اعتراض اثبات نمایند. این موارد عبارتند از:

  • زمین هایی که در آن ها فعالیت های خاصی همانند کشاورزی و باغبانی صورت گرفته است.
  • زمین های که در محدوده روستاها و مزارع، قنات، چاه آب، رودخانه و چشمه واقع شده اند.
  • زمینهایی که دارای نشاه هایی از دخالت و دستکاری برای کشاورزی دارند.
  • زمین های قابل کشت که شیب چندانی نداشته و معقولانه تر است آن ها جز زمین های کشاورزی و آباد بدانیم.
  • زمین های قابل کشت و قابل آبیاری.
  • زمینهایی که مرز بندی ثابت یا عرفی دارند.
  • زمین هایی که جوی های قدیمی یا تازه تاسیس در مسیر آن ها باشد و نشان از آباد بودن زمین داشته باشد.
  • زمینهایی که دارای درختان میوه یا غیر آن هستند و این درختان برای سالیان متوالی در آن مکان بوده اند.

همچنین

  • زمین‌هایی که مسیر آب در بالا دست آن‌ها قرار گرفته باشد و به نوعی زیر جریان آب جای گرفته اند.
  • زمین هایی که دارای ساختمان های مرتبط با کشاورزی همانند آب انبار، طویله، خانه باغ و مانند آن ها هستند.
  • زمین‌هایی که اصطلاحاً بندسار بوده و سیستم آبیاری از آب‌های جاری بهاره را بر خود سوار داشته باشند.
  • زمین هایی که فاقد پوشش گیاهی مرتعی هستند.
  • زمین هایی که از فعالیت کشاورزی به صورت متمادی ایجاد شده اند.
  • زمینهایی که دارای درختان میوه هستند.
  • زمین‌هایی که دارای مسیرهای رفت و برگشت قدیمی شده هستند و مشخص است که این مسیرها مدت‌ها پیش جهت رفت و آمد زراعی مورد استفاده قرار گرفته اند.
  • زمین هایی که در کنار یا داخل آن ها می توان خرمنگاه ها را مشاهده کرد.
  • زمینهایی که در نقشه هایی هوایی در بخش های زرد رنگ قرار دارند.
  • زمین های کرت بندی شده، قطعه بندی شده و هر زمینی که عرفاً نتوان آن را در زمره اراضی دولتی به حساب آورد.

در صورتی که قصد اعتراض به رای کمیسیون ماده 56 را دارید بهتر است با وکلای متبحر در امور ملکی مشورت کرده و در صورت امکان رسیدگی به جریان پرونده را به یک وکیل ملکی حرفه ای واگذار نمایید.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.